Ben ki ateşten yaratıldım, üstün gördüm kendimi. Ama şimdi biliyorum, kibirden başka bir şey değilmiş bu. Sana, ey Ademoğlu, secde etmeliydim. Senin topraktan gelen varlığında saklı olan hikmeti anlayamadım. Gözlerim görmedi, kalbim duymadı.

Rabbimin emrine karşı gelerek kendimi karanlıklara mahkum ettim. O vakit anladım ki, büyüklük O’na ait, küçüklük ise benim kaçtığım hakikatmiş. Senin o toprak bedeninde taşınan ruh, O’nun nefesiyle can bulmuş. Ben ise bunu inkar ederek ebedi kaybımı mühürledim.

Pişmanlık gecelerimi ve gündüzlerimi kemiriyor. Bir kere olsun, emre itaat etseydim, O’nun rahmetiyle yücelirdim. Ama kibirim beni kör etti, kalbimi mühürledi. Senin üstünlüğünü kabul etmediğim için şimdi ebedi bir azabın girdabında kıvranıyorum. Keşke İnsana o secdeyi etseydim. Keşke… Ama artık çok geç!